Να’μαι και γωωωω!! Σας έλλειψα??? Με θυμάστε? Αυτό το μικρό στρογγυλό πράσινο είμαι.

Χαθήκαμε βρε παιδιά, αλλά είχα τρεξίματα. Όχι δεν έτρεχα συνεχώς τόσους μήνες. Αλλά κάτι που έπρεπε να τελειώσω τη διπλωματική μου (τη θυμάστε??), κάτι που έκανα μαθήματα οδήγησης, κάτι το καλοκαίρι χαλάρωσα λίγο!

Σε αυτούς τους 10 μήνες έχω καταφέρει να:

• Τελειώσω το μεταπτυχιακό μου και να ορκιστώ τις προάλες! Ναι μόλις έχασες το στοίχημα
• Να πάρω το δίπλωμα οδήγησης. Ξεκίνα να τρέμεις. Κυκλοφορώ και με αυτοκίνητο τώρα (καλά, όχι συνέχεια βέβαια, σε αφήνω να πάρεις ανάσα)
• Ξεκινήσω νέα σειρά μαθημάτων (γιατί βαριέμαι να κάθομαι βρε παιδί μου). Μαθαίνω ραπτική, ο θεός  να την κάνει τη δικιά μου ραπτική. Σε κανένα 10 μηνο φιλοδοξώ να φοράω ρούχα by laxano. Καλά μια πλάκα κάναμε. Νομίζω πως θα γίνω η πιο αποτυχημένη μοδίστρα ever. Το παλεύω με τη μηχανή αλλά νομίζω πως με νικάει κατά κράτος το θηρίο. Τελικά είναι πιο εύκολο να διαβάζεις. Το manual της μηχανής πάντως το έχω μάθει απ’ έξω. Το δεύτερο που ξεκίνησα είναι μαθήματα κοσμήματος. Παράπονο δεν έχω, σε αυτόν τον τομέα είμαι αρκετά καλύτερη.
• Μάθω πλέξιμο από το youtube! Μη γελάς καθόλου, έκανα ένα κασκόλ στην αδερφή μούρλια σου λέω. Ο επόμενος στόχος μου είναι να μάθω βελονάκι.
• Ξεκινήσω νέο blog με τον κίτσο, το laxanokitso, που θα προσπαθήσουμε να σας παρουσιάσουμε συνταγές, κατασκευές και ότι έχει να κάνει με το σπίτι.
• Να παντρευτώ και να κάνω τη μητέρα χαρούμενη!!!

Δεν πιστεύω να το πίστεψες το τελευταίο ε???? Είπα να κάνω και γω μια πλάκα, μετά από τόσους μήνες.

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε λοιπόν!!

Αρχικά πήγα στο πανέμορφο, μαγευτικό, ονειρεμένο Καρπενήσι! Ο καιρός ιδανικός. Όταν πήγα είχε φρέσκο φρέσκο χιόνι, ήλιο καταπληκτικό και ένα κρύο απίστευτο! Ιδανικό για εκδρομές και σκιιιιιι!

Πρώτη μέρα πήγαμε στη μονή Προυσσού. Καταπληκτικό μοναστήρι και διαδρομή μέσα στα βουνά και τα ποτάμια.

Λίγο πιο έξω από το χωριό Προυσσός βρίσκεται μια κάτι σα φάρμα (δεν ξέρω τι είναι ακριβώς) κατασκευής προσούτο και λοιπών κρεατικών. Ε, αφού είχε ψησταριά είπαμε και μεις να ψήσουμε τα κρεατάκια που αγοράσαμε και να τα συνοδεύσουμε με τσιπουράκι.

Το βράδυ αποφασίζουμε να πάμε σε ένα μπαράκι να πιούμε ένα ποτό. Περπατάω με τη flat μποτούλα μου και το τσαντάκι μου στο ξύλινο δάπεδο. Και μέχρι να πεις κύμινο έχω φάει μια σαβούρα. Παρτό λάχανο ανάσκελα!! Και ο ψηλός δεν πρόλαβε να με σώσει, γιατί γλύστρησε και εκείνος (όχι δεν έπεσε). Πάτησα πάγο αγαπητέ μου!! Απ’όλο το ξύλινο κατασκεύασμα εγώ επέλεξα να περάσω από το κομμάτι που είχε μια λωριδίτσα πάγο! Αποτέλεσμα ένα νεφράκι να πονάει και το πορτάκι του κινητού μου ραγισμένο (ευτυχώς που έπεσα πάνω στην τσάντα μου, γιατί αλλιώς δεν ξέρω και γω τι θα είχα ραγίσει).

Επόμενη μέρα είχε σκι!! Άσχετο το λάχανο από χειμερινά σπορ έχει πάει από τις 9 στο χιονοδρομικό. Παίρνω και ένα δάσκαλο (όχι δεν τον έφερα στην Αθήνα-δε νομίζω να με άντεχε κιόλας). Μάθημα σκι αγαπητέ μου κάνεις σε ένα κοτετσάκι (έτσι το ονόμασα). Είναι ενας μεγάλος χώρος περιφραγμένος, που πάνε οι αρχάριοι με δάσκαλο ή άνευ να κάνουν τις προσπάθειές τους πριν πάνε στις πίστες. Στην αρχή τα κατάφερνα, δε λέω. Έφαγα 2-3 σαβουρίτσες αλλά σε αντίθεση με το ξύλο το χιόνι είναι μαλακό, φοράς και τη σαλοπέτα σου και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Όταν πας να ανέβεις το βουναλάκι (σε μένα φάνταζε Έβερεστ, κανονικά δεν έχει σχεδόν καθόλου κλίση) σου βγαίνει η πίστη με τα πέδιλα. Ιδρώνεις, ξαναιδρώνεις, αλλά τα καταφέρνεις. Πάνω που λέει ο δάσκαλος «ωραία θα σου πω τώρα τι θα κάνεις», δεν πρόλαβα ν’ακούσω, λέω «ότι και να μου πεις είναι αργάαααααααα», με πήρε η κατηφόρα αγαπητέ μου, όπως πήρε και άλλον ένα, πέφτει αυτός, πέφτω και γω από πάνω. Έβλεπα πέδιλα παντού, δεν ήξερα ποια είναι τα δικά μου και ποια τα δικά του. Άσε που μου φύγανε τα μπατόν (εσύ που ξέρεις σκι και γελάς δεν είσαι φίλος μου). Σύνολο σαβούρων στο χιονοδρομικό 10 (καλά πάμε) και ένα νεφράκι να πονάει.

Τελευταία μέρα πήγα στο saloon!! Φοβερό μέρος, μέσα στο πράσινο, τα αλογάκια και τα ελαφάκια. Εκεί επιδόθηκα σε άλλο σπορ: Τοξοβολία!!! (στην αρχή σκέφτηκα να σου βάλω το στόχο του ψηλού, αλλά δες το δικό μου, πόσο να με κοροιδέψεις πια???). Από το saloon έφυγα με πόνους στα χέρια.

Με το που γύρισα με έπιασε μαγειρικός οίστρος. Αποτέλεσμα??? Μuffins με μερέντα, μπισκοτάκια βουτύρου, κρεμμυδόπιτα, ριζότο με λαχανικα. Σύνολο χεράκια και νεφράκια που πονάνε και όλα τα φαγητά στο ψυγείο, γιατί πόσο να φάμε 2 ατομα πιά!!!

Το σ/κ πήγα για ποδήλατο. Φοβερός καιρός, ιδανικός για καφεδάκι στον ήλιο. Άμα κάνεις 3 ώρες ποδήλατο μια στάση επιβάλλεται. Το κάναμε και αυτό.

Τέλος, με έχει πιάσει οίστρος και για τη διπλωματική. Έχω βάλει συγκεκριμένη ημερομηνία στόχο. Τρέχω και δε φτάνω.

Ανακεφαλαιώνω για να μην τα ξεχάσεις:

1. Οίστρος για παντός είδους αθλήματα

a. Νεφράκι που πονάει

b. Χεράκια που πονάνε

c. Δεν μπορώ να κάτσω, από τους πόνους στο γνωστό σημείο με τα μαξιλαράκια, λόγω ποδηλάτου

2. Οίστρος για τη μαγειρική. Μπορώ να ταίσω λόχο με τόσα φαγητά, που έχω στο ψυγείο

3. Οίστρος για τη διπλωματική!! Να εύχομαι να μη μου ξαναφύγει, μπας και τελειώσουμε φέτος!!!

Καμιά ιδέα να κάνουμε τίποτε άλλο (σεντόνι ανάρτησα πάλι!)????

Οι kipsila είναι και πάλι μαζί σας!! Ντυθήκαμε, πήραμε σερπαντίνες και χαρτοπόλεμο και προσπαθούμε να σας φτιάξουμε τη διάθεση και το κέφι!! Ακούστε “Ο Κίτσος Ψιθυρίζει στα Λάχανα” Podcast no2.

Θέλω να πάω σε μασκέ πάρτυ, αγαπητέ μου. Θα μου πεις πήγαινε ποιος σε κρατάει. Θα σου πω, δεν βρίσκω κανένα, δηλαδή βρίσκω, απλά δε μου αρέσει κανένα!! Τα μισά έχουν θεματολογία, αλλά που να τρέχω για στολές. Εγώ θέλω να βάλω τη γνωστή disco στολή μου και να βγω. Τα άλλα μισά δεν έχουν θεματολογία, αλλά δε μου αρέσει η μουσική που πάιζουν. Χάθηκε ένα party με open θέμα και disco, latin ελληνική και ξένη μουσική???

Θυμάσαι, όταν ήμασταν μικροί τα parties??? Που υπό τους ήχους του «μπες με στο καμπριολέ», «πες το μ’ένα φιλί», «bamboleiro» (ούτε που ξέρω πως γράφεται), «λαμπάντα», «πάμε για τρέλες στις σεϋχέλες» κυνήγαγες το ζορό με τη μπέρτα για να τον μεταμορφώσεις σε βάτραχο (πάντα μου άρεσε η στολή της μάγισσας)???? Αλλά κάπου εκεί μπερδευόσουν και έκανες το νίντζα batman και σε κυνηγούσε όλη η σάρα και η μάρα για να λύσεις τα ξόρκια και καταλήγαμε όλοι το τέλος να χορεύουμε «το κορίτσι του μάη».

Τα παπάκια??? Σου λένε κάτι??? Πόσα κιλά ιδρώτα ρίχναμε και τώρα δεν μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας. Που γύρναγες σπίτι ξεβαμμένος, αναμαλλιασμένος, ιδρωμένος, ένα χάλι μαύρο, αλλά το είχες ευχαριστηθεί. Μην αναφερθώ στο χαρτοπόλεμο!! Το αγαπημένο μου σπορ, να τον βλέπω να πέφτει……… και μετά εγώ να πέφτω στα πατώματα από τους πόνους μέχρι να τον βγάλω από τα μαλλιά μου! Δεν ξέρω για τα δικά σας, αλλά από τη μπούκλα δε φεύγει, που να χτυπιέμαι κάτω!!

Αυτά σκέφτομαι και θέλω ένα party… ακούει κανείς????

Υ.γ. όχι δεν έχω λαλήσει, απλά προσπαθώ να μην παρασυρθώ από τα μαύρα, που φοράει αυτή η βδομάδα

Υ.γ2 Ψιτ σε σένα μιλάω, αν διαβάζεις τα τραγούδια από πάνω και δεν τα ξέρεις ή δεν ξέρεις ποιός είναι ο G. Michael, ένα σου λέω, βρες πάρτυ να μου πεις να πάω, γιατί δε θα αντέξω δεύτερη πίκρα στο ίδιο post. Την ηλικία μου μέσα!!!

Νομίζετε πως η lifewhispers είναι απλά ένα ευαίσθητο πλάσμα, ο KitsosMitsos μιλάει μόνο για οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα και το laxanaki κάνει τις γνωστές λαχανιές????? Εσείς κάνετε λάθος και μεις κάνουμε podcast για να σας το αποδείξουμε.

Ναι λοιπόν, ήρθε η στιγμή που ΟΛΟΙ περιμένατε (είπα να το κάνω λίγο grande μη βαράτε). Οι Kipsila είναι εδώ και μπορείτε να τους ακούσετε στο Blog «Ο Κίτσος Ψιθυρίζει στα Λάχανα».

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!!!!

Νέα χρονιά, νέο ξεκίνημα γι’αυτό το blog!

Μη μου πεις ότι το πίστεψες αυτό ε? Δεν αλλάζουμε αγαπητέ, γιατί έτσι μας αρέσω.

Ευχαριστώ πολύυυυυυ για τα mail σας και έχω να σας πω πολλά.

Αρχικά με έχασες, γιατί τελείωσε η συνδρομή μου στο Internet και περιμένω εδώ και ενάμιση μήνα να γίνω double τέτοιο από μια εταιρεία, η οποία με έχει «συνδέσει» κανονικότατα. Βαριέμαι να σου γκρινιάξω και γι’αυτό και ξεκινάω.

Αφού, λοιπόν, τρέχω τρέχω τρέχω, αποφασίζω τελευταία στιγμή να πάω ταξιδάκι στη Βιέννη μια βδομάδα πριν τα χριστούγεννα (όταν αποκτήσω internet ελπίζω να μπορώ να κάνω ανάρτηση). Μια χαρά περάσαμε, φάγαμε, περπατήσαμε μέχρι τελικής πτώσεως και ήπιαμε πολύυυυυυ!

Στη συνέχεια είχα 15 μέρες στη μαγευτική, πανέμορφη, ειδυλλιακή Κρήτη! (ναι αγαπητέ μου, είχα τεράστιο υπόλοιπο αδείας), όπου ακολουθούσα ευλαβικά το ακόλουθο πρόγραμμα:

Ελιές

Κουλουράκια

Κουλουράκια στην ξαδέρφη

Κουλουράκια στη θεία

Ξεροτήγανα

Ξεροτήγανα στην ξαδέρφη

Ξεροτήγανα στη θεία

Έχει και άλλα, αλλά βαριέμαι να πληκτρολογώ και σου βάζω τα βασικά. Κάθε απόγευμα ήμασταν υποχρεωμένοι να βλέπουμε τα «μυστικά της φεγγαρόπετρας», που τόσο αγαπάει η γιαγιά (κράτησέ το αυτό θα σου χρειαστεί παρακάτω). Και που πλέον αν και δεν μπορώ να το βλέπω, όταν παίρνει η γιαγιά τηλέφωνο πάντα ρωτάω να μάθω τη συνέχεια (το έχω κάψει το ξέρω).

Έλεγα που θα πάει θα κάνουμε και ένα διάλειμμα. Βρήκα, λοιπόν, τη μέρα των γενεθλίων μου, όπου μετά τις ελιές ανακοινώνω περιχαρής πως θέλω να πάω με την αδερφή μου στη μοναδική καφετέρεια του χωριού να το κάψουμε βρε παιδί μου. Η απάντηση από τη γιαγιά ήταν αποστομωτική: «όχι έχω βάλει το προζύμι και πρέπει να κάνουμε κουλούρια!». Όπως καταλαβες πέρασα τα ιδανικά χριστούγεννα-γενέθλια, που όλοι εσείς ζηλεύετε και θέλετε να ζήσετε!

Με το που γυρνάω, μαθαίνω πως φιλικό μου πρόσωπο τα πάει καλά στα προσωπικά του και έχει ξεκινήσει τα πρώτα ραντεβού. Χαρές, κακό, φιλιούνται αγκαλιάζονται και τα σχετικά. Έλα μου όμως, που είχα αρχίσει να αγχώνομαι. Και αν γίνει τίποτα κακό?? Αν πάθει ότι κάνει αυτός ο μουσάτος στην κοπέλα (ξέρεις ποια, τη μελαχρινή δικηγόρο) από τα μυστικά της φεγγαρόπετρας (γιατί το σήριαλ από τη ζωή είναι βγαλμένο)?? Εκεί φυσικά πήρα μια απάντηση, που ομολογώ δεν την περίμενα «έχεις πολλά χρόνια να βγεις ραντεβού κοπελιά και έχεις ξεχάσει πως γίνεται». Από κει και μετά αποφάσισα (όχι να αρχίσω να βγαίνω ραντεβού) να κρατάω μέσα μου όποιο ενδοιασμό και να έχω.

Μέχρι στιγμής καλά τα πηγαίνω με τους ενδοιασμούς, η σκέψη μου έχει αρχίσει να τα χάνει λιγουλάκι βέβαια. Χτες βρέθηκα σε μια παρέα με σοβαρά ατομα. Κάποια στιγμή αναφέρει κάποιος το youporn. Ποια είναι η πρώτη σκέψη- ατάκα του λάχανου??? «φοβερό λογοπαίγνιο!! Αντί να πεις me tarzan you jane, λες me tarzan you porn!!». Δε μάσαγα μια τσίχλα καλύτερα??

To be continued!!!!

Υ.Γ.

Καλά, πως άλλαξε έτσι το dashboard??? Άντε να δημοσιεύσεις post τώρα!! 1 μήνα θα μου πάρει πάλι

Είπα να περάσω και από δω, να σου πω ένα γειά. Έτσι για αλλαγή βρε παιδί μου, αφού το έχω ρημάξει το περιβόλι. Τι έχω κάνει από τότε, που έχω να σου γράψω???Τα 4 τελευταία σ/κ τα περασα εκτελώντας υποχρεώσεις οικογενειακής και φιλικής φύσεως και μέσα στις βδομάδες, εκτός από τη δουλειά (που είναι ένα θέμα που πονάει) διαβάζω για 100 πράγματα ταυτόχρονα. Τρέχω αγαπητέ μου, σαν το Βέγγο και τη Βέγγαινα μαζί!!! Και όταν τρέχω, είναι γνωστό τοις πάσι πως σαβουριάζομαι.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Σου είπα πως 2 βδομάδες μπαινόβγαινα σε νοσοκομείο, λόγω ατυχήματος συγγενικού προσώπου. Εκτός του ότι ξεπέρασα τις φοβίες μου, μπορώ να προσθέσω στο βιογραφικό μου πως μπορώ να κάνω τη baby sitter εως 3 παιδιών ταυτόχρονα από ηλικίες 5 μηνών-4 ετών, ξεκινώντας από τις 7,30 το πρωί!!(δεύτερο σ/κ που δεν ξεκουράστηκα-το πρώτο ήταν στο νοσοκομείο, όπου ξύπναγα πρωί και έφευγα βράδυ).

Επόμενο σ/κ: γιορτές και πανηγύρια, που ξεκινούν από Παρασκευή απόγευμα μέχρι Κυριακή απόγευμα. Προσωπικός χρόνος μηδέν, ξεκούραση μηδέν, αυτοπεποίηθηση μηδέν, νεύρα ζαρτιέρες!!

Ε και λες του φούστη τέταρτο σ/κ δε γίνεται να είναι χάλια, θα κάτσω σπιτάκι να θα χαλαρώσω επιτέλους! Αλλά το σύμπαν, στην περίπτωσή μου, δε θέλει με κανένα τρόπο να συνομωτήσει και να απιθώσω τον πωπό μου κάτω που λέει και η γιαγιά. Βγαίνω με τον ψηλό Παρασκευή βράδυ… επιτέλους οι 2 μας babe (σκέφτομαι). Πάνω που πας να πιείς μια γουλιά ποτάκι να ξεκινήσεις την κουβέντα χτυπάει το κινητό (το οποίο να θυμηθώ να πετάξω στην τουαλέτα να τραβήξω και το καζανάκι). Η θεία γεννάει!! Πππππππποια θεία??? Αυτή που ήταν να γεννήσει τέλος Δεκέμβρη???? Βουρ για το μαιευτήριο, λοιπόν! Ξεμπερδέψαμε σαββατο βράδυ στις 7,30, έχοντας αποκτήσει 1^η ξαδέρφη την οποία περνάω 26 ολόκληρα χρόνια!! Το καλό είναι πως όταν θα είναι φοιτήτρια θα μπορεί να μου γνωρίσει τους φίλους της χεχεχεχε. Στη συνέχεια είχα φαγητό και παιχνίδι σπίτι με τις κολλητές.

Κυριακή πρωινό ξύπνημα για να δώσω το γνωστό και μη εξαιρεταίο τεστ και πάλι οικογενειακές υποχρεώσεις. Χτες και σήμερα κουτουλάω!! Ήδη ονειρεύομαι το σ/κ και πως θα λιώσω μπροστά στην tv, παίζοντας wii.

Σκηνικό: Κυριακή απόγευμα, ενώ έχω πιεί τον άμπακο (να ξεχάσω τα χάλια μου-στο τέστ και γενικότερα), είμαστε στο αυτοκίνητο κολλημένοι στην κίνηση για το σπίτι και φυσικά κατουριέμαι. Ξάφνου συνειδητοποιώ πως δεν μπορώ να κρατηθώ άλλο, ανοίγω την πόρτα τρέχοντας (σα να ακουγα μια φωνούλα να μου λέει run cabbage run), τρώω μια ωραιότατη σαβούρα (ακόμα γελάει η μισή πατησίων), σηκώνομαι σαν κυρία, μπαίνω σε γνωστο τυροπιτάδικο του μουσείου. Ξαφνιασμένος υπαλληλος «τι θα θέλατε???» «όχι τυρόπιτα, την τουαλέτα και γρήγορα!!!».

‘Αγιε μου Βασίλη, εσύ που είσαι τόσο καλός, γλυκός, γεμάτος ύπνο (φαίνεται από τα ροδαλά μαγουλάκια) σε παρακαλώ δώσε μου ένα σ/κ απραξίας και βαρεμάρας και γω θα είμαι το πιο ήσυχο παιδί για το 2009! Σ’αγαπω πολύ πολύ πολύ πολύ!

Υ.Γ1. Δείτε αυτό από τα planet home και πείτε μου να το πάρω ή όχι??? (έχω καναπέ ακριβώς στα ίδια χρώματα)

Υ.Γ2. Έχω και άλλα ευτράπελα να σου πω (όπως πως μέσα σε 40’ μπορείς να κάνεις το σαλόνι σου να δείχνει στραβοχυμένο), αλλά δεν έχω άλλο κουράγιο!!!

Εδώ και μιάμιση βδομάδα, τυχαίνει να μπαινοβγαίνω σε πολύ μεγάλο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Αθήνας (δεν είμαι άρρωστη, μη σκας). Το πρόβλημά μου είναι πως έχω μια μικρήηη ιατροφοβία και γενικότερα απεχθάνομαι πολύ τα νοσοκομεία. Με το που μπαίνω γίνομαι άλλος άνθρωπος, ιδρώνω, με πιάνει άγχος, νευρικότητα, κλπ κλπ. Επιπλέον, δεν θέλω να ακουμπάω τίποτα εκεί μέσα (ναι ναι μπορείς να αρχίσεις ναμε βρίζεις τώρα, για τους τρόπους μου). Μικρά καθημερινά πράγματα, που μπορεί να βιώνετε και σεις. Σε όλα αυτά έχουν συμβάλλει οι προσωπικές μου εμπειρίες, από άλλα πανεπιστημιακά νοσοκομεία της Αθήνας, που όταν πήγα ως ασθενής δεν έτυχα της καλύτερης μεταχείρισης.

Εδώ και μία βδομάδα όμως αρχίζω να αναθεωρώ λίγο λίγο. Αυτό που μου έχει κάνει εντύπωση είναι πως οι νοσηλεύτριες είναι πολύ ευγενικές και πρόσχαρες, δεν αντιδρούν σα να κάνουν αγγαρεία (όπως μου είχει συμβεί στο παρελθόν). Ενδιαφέρονται, χαμογελάνε, προσφέρουν στήριξη. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση μια νοσοκόμα, που μας παρέλαβε στα επείγοντα και μετά από μια βδομάδα ήρθε να μας επισκεφθει. Δείγμα μάλλον θετικό, για την άσχημη κατάσταση που επικρατεί στη δημόσια υγεία.

Για να ελαφρύνουμε λίγο το κλίμα, κάντε κλικ εδώ να ακούσετε το 11^ο podcast των Diatritoi A.E. με καλεσμένη κάααααποια γνωστή σας!

Από το πρωί προσπαθώ να σου γράψω. Αν ήταν χειρόγραφο θα είχα καταστρέψει ήδη το μισό αμαζόνιο και θα ήμουν σαν τους τύπους στις ταινίες με τα χαρτιά-μπάλες γύρω τους να τους πνίγουν.

Δε μου πάνε τα πράγματα καλά τελευταία αγαπητέ μου. Θα μου πεις σε ποιόν πάνε, άλλο θέμα και αυτό. Έχω ξεκινήσει, που λες, την πτώση από το ροζ συννεφάκι μου (και χωρίς αλεξίπτωτο ε???). Και αντί ο μ@λ@κ@ς να προσέχω τα ταμπελάκια (1000μ., 500μ., πρόσκρουση σε τσιμέντο) και να ρίξω τους σπόρους του τζακ να φυτρώσει η φασολιά μπας και καταφέρω να αναρριχηθώ, τα αγνόησα και έσκασα με το πρόσωπο. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πονάει και πόσο ψηλάααα είναι το γαμημένο το συννεφάκι, το οποίο για αρκετό καιρό ίσως να το βλέπω με κυάλια.

Το ερώτημα είναι ξαναπροσπαθώ και ρίχνω στο τσιμέντο τα σποράκια που μου έμειναν, περιμένοντας 1 στους 1.000.000 σπόρους να φυτρώσει ή συνεχίζω περπατώντας μέχρι το κοντινότερο αγρόκτημα και ανταλάσσω τους σπόρους με κοτόπουλα?? Αφού δε μου κάθεται η γεωργία να πιάσω την κτηνοτροφία!!

Υ.γ. Υπάρχουν και χειρότερα από μένα. Δείτε το βάζελο στο ποδόσφαιρο (όχι ότι η αεκάρα μας πάει καλύτερα)

Και που λες, τα ίδια παντελάκη μου τα ίδια παντελή μου!! Και ψώνισα (αν δεις το κοριτσάκι της φούστας, θα θες να το φιλήσεις και ας το κοροιδεύεις!!), και καλά ένιωσα, και γέλασα, και πήγα στις φίλες μου για τη γνωστή ψυχανάλυση, μπας και βρούμε μια άκρη τα κορίτσια. Τζίφος άνθρωπέ μου! Ο μαμημένος ο κόμπος εκεί!! Στο ίδιο σημέιο μηδέν που ήμουν την προηγούμενη βδομάδα είμαι και τώρα. Δε μιλάμε για το γιατι, που γυρνάει στο κεφάλι μου.

Αν και όλα ξεκίνησαν τόσο ωραία!!Την Παρασκευή έμαθα πως δε θα δουλέψω το σ/κ, έκανα γενική το σπίτι (όταν λέμε γενική ξέρεις, όλα όχι τα πάνω πάνω), ξεκίνησε να πονάει η μέση. Το Σάββατο με πιάνει να κατεβάσω χειμερινά ρούχα και παπούτσια… Χάρμα οφθαλμών το λάχανο σου λέω. Επί 6 ώρες δίπλωνα και πέταγα!! Θα μπορούσα κάλλιστα να θαφτώ μέχρι να με ψάξει η sister και να φωνάξει τους άνδρες της ΕΜΑΚ να με απεγκλωβίσουν κάτω από τόοοοοοοοοοσα ρούχα (το παραδέχομαι, τα βαριέμαι αυτά, είχα να κάνω εκκαθάριση 8 χρόνια). Ήρθε το βράδυ και είμαι μπρούμυτα κραυγάζοντας αυτά τα υπέροχα βογγητά ευχαρίστησης αχ, ναι , εκεί και τα γνωστά δίνοντας οδηγίες για το άπλωμα της μυοχαλαρωτικής. Δε μιλάμε να βγούμε έξω… Αν υποψιαστώ πως μετά από τόσο κόπο και θυσίες θα ξανάρθει το καλοκαίρι, θα κάνω χαρακίρι!

Ε, η Κυριακή με αποτέλειωσε! Καταρχάς, πήγα στις καφετέρειες αλεξάνδρας και κηφισίας… Μπορείς να μου πεις να πάω παντού, μέχρι και κολωνάκι, μόνο σε αυτές τις καφετέρειες μη με πας!! Δεν ξέρω γιατι, τις θεωρώ πολύ καταθλιπτικές. Αν το συνδυάσεις με τη μελαγχολία που μου προκαλεί το μεσημέρι της κυριακής και μια φίλη χωρισμένη (τα καμπανάκια χτυπάνε αργά αλλά σταθερά). Για αλλαγή είπα να δοκιμάσω το αγαπημένο μου θησείο-μοναστηράκι-πλάκα! Τζίφος, στα ίδια καταλήξαμε. Προσπάθεια και πάλι προσπάθεια να φύγει ο κόμπος. Βρε λες να ζητήσουμε τη βοήθεια του κοινού??