Νοεμβρίου 12, 2008 στο 11:57 πμ (bourou bourou)
Εδώ και μιάμιση βδομάδα, τυχαίνει να μπαινοβγαίνω σε πολύ μεγάλο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Αθήνας (δεν είμαι άρρωστη, μη σκας). Το πρόβλημά μου είναι πως έχω μια μικρήηη ιατροφοβία και γενικότερα απεχθάνομαι πολύ τα νοσοκομεία. Με το που μπαίνω γίνομαι άλλος άνθρωπος, ιδρώνω, με πιάνει άγχος, νευρικότητα, κλπ κλπ. Επιπλέον, δεν θέλω να ακουμπάω τίποτα εκεί μέσα (ναι ναι μπορείς να αρχίσεις ναμε βρίζεις τώρα, για τους τρόπους μου). Μικρά καθημερινά πράγματα, που μπορεί να βιώνετε και σεις. Σε όλα αυτά έχουν συμβάλλει οι προσωπικές μου εμπειρίες, από άλλα πανεπιστημιακά νοσοκομεία της Αθήνας, που όταν πήγα ως ασθενής δεν έτυχα της καλύτερης μεταχείρισης.
Εδώ και μία βδομάδα όμως αρχίζω να αναθεωρώ λίγο λίγο. Αυτό που μου έχει κάνει εντύπωση είναι πως οι νοσηλεύτριες είναι πολύ ευγενικές και πρόσχαρες, δεν αντιδρούν σα να κάνουν αγγαρεία (όπως μου είχει συμβεί στο παρελθόν). Ενδιαφέρονται, χαμογελάνε, προσφέρουν στήριξη. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση μια νοσοκόμα, που μας παρέλαβε στα επείγοντα και μετά από μια βδομάδα ήρθε να μας επισκεφθει. Δείγμα μάλλον θετικό, για την άσχημη κατάσταση που επικρατεί στη δημόσια υγεία.
Για να ελαφρύνουμε λίγο το κλίμα, κάντε κλικ εδώ να ακούσετε το 11ο podcast των Diatritoi A.E. με καλεσμένη κάααααποια γνωστή σας!
48 σχόλια
Οκτωβρίου 30, 2008 στο 3:01 μμ (bourou bourou, laxanoblakeies, laxanoproblimatismoi)
Από το πρωί προσπαθώ να σου γράψω. Αν ήταν χειρόγραφο θα είχα καταστρέψει ήδη το μισό αμαζόνιο και θα ήμουν σαν τους τύπους στις ταινίες με τα χαρτιά-μπάλες γύρω τους να τους πνίγουν.
Δε μου πάνε τα πράγματα καλά τελευταία αγαπητέ μου. Θα μου πεις σε ποιόν πάνε, άλλο θέμα και αυτό. Έχω ξεκινήσει, που λες, την πτώση από το ροζ συννεφάκι μου (και χωρίς αλεξίπτωτο ε???). Και αντί ο μ@λ@κ@ς να προσέχω τα ταμπελάκια (1000μ., 500μ., πρόσκρουση σε τσιμέντο) και να ρίξω τους σπόρους του τζακ να φυτρώσει η φασολιά μπας και καταφέρω να αναρριχηθώ, τα αγνόησα και έσκασα με το πρόσωπο. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πονάει και πόσο ψηλάααα είναι το γαμημένο το συννεφάκι, το οποίο για αρκετό καιρό ίσως να το βλέπω με κυάλια.
Το ερώτημα είναι ξαναπροσπαθώ και ρίχνω στο τσιμέντο τα σποράκια που μου έμειναν, περιμένοντας 1 στους 1.000.000 σπόρους να φυτρώσει ή συνεχίζω περπατώντας μέχρι το κοντινότερο αγρόκτημα και ανταλάσσω τους σπόρους με κοτόπουλα?? Αφού δε μου κάθεται η γεωργία να πιάσω την κτηνοτροφία!!
Υ.γ. Υπάρχουν και χειρότερα από μένα. Δείτε το βάζελο στο ποδόσφαιρο (όχι ότι η αεκάρα μας πάει καλύτερα)
32 σχόλια
Οκτωβρίου 6, 2008 στο 9:16 πμ (gkriniaaaaaa, laxanoblakeies, laxanoproblimatismoi)
Και που λες, τα ίδια παντελάκη μου τα ίδια παντελή μου!! Και ψώνισα (αν δεις το κοριτσάκι της φούστας, θα θες να το φιλήσεις και ας το κοροιδεύεις!!), και καλά ένιωσα, και γέλασα, και πήγα στις φίλες μου για τη γνωστή ψυχανάλυση, μπας και βρούμε μια άκρη τα κορίτσια. Τζίφος άνθρωπέ μου! Ο μαμημένος ο κόμπος εκεί!! Στο ίδιο σημέιο μηδέν που ήμουν την προηγούμενη βδομάδα είμαι και τώρα. Δε μιλάμε για το γιατι, που γυρνάει στο κεφάλι μου.
Αν και όλα ξεκίνησαν τόσο ωραία!!Την Παρασκευή έμαθα πως δε θα δουλέψω το σ/κ, έκανα γενική το σπίτι (όταν λέμε γενική ξέρεις, όλα όχι τα πάνω πάνω), ξεκίνησε να πονάει η μέση. Το Σάββατο με πιάνει να κατεβάσω χειμερινά ρούχα και παπούτσια… Χάρμα οφθαλμών το λάχανο σου λέω. Επί 6 ώρες δίπλωνα και πέταγα!! Θα μπορούσα κάλλιστα να θαφτώ μέχρι να με ψάξει η sister και να φωνάξει τους άνδρες της ΕΜΑΚ να με απεγκλωβίσουν κάτω από τόοοοοοοοοοσα ρούχα (το παραδέχομαι, τα βαριέμαι αυτά, είχα να κάνω εκκαθάριση 8 χρόνια). Ήρθε το βράδυ και είμαι μπρούμυτα κραυγάζοντας αυτά τα υπέροχα βογγητά ευχαρίστησης αχ, ναι , εκεί και τα γνωστά δίνοντας οδηγίες για το άπλωμα της μυοχαλαρωτικής. Δε μιλάμε να βγούμε έξω… Αν υποψιαστώ πως μετά από τόσο κόπο και θυσίες θα ξανάρθει το καλοκαίρι, θα κάνω χαρακίρι!
Ε, η Κυριακή με αποτέλειωσε! Καταρχάς, πήγα στις καφετέρειες αλεξάνδρας και κηφισίας… Μπορείς να μου πεις να πάω παντού, μέχρι και κολωνάκι, μόνο σε αυτές τις καφετέρειες μη με πας!! Δεν ξέρω γιατι, τις θεωρώ πολύ καταθλιπτικές. Αν το συνδυάσεις με τη μελαγχολία που μου προκαλεί το μεσημέρι της κυριακής και μια φίλη χωρισμένη (τα καμπανάκια χτυπάνε αργά αλλά σταθερά). Για αλλαγή είπα να δοκιμάσω το αγαπημένο μου θησείο-μοναστηράκι-πλάκα! Τζίφος, στα ίδια καταλήξαμε. Προσπάθεια και πάλι προσπάθεια να φύγει ο κόμπος. Βρε λες να ζητήσουμε τη βοήθεια του κοινού??
47 σχόλια
